Fase 3: Aanbodversterking

Aanbodversterking is de eerste fase uit het Plan van Aanpak dat tot uitvoering wordt gebracht en staat ook wel bekend als kwalificering. In deze fase worden instrumenten ingezet om de afstand tot de arbeidsmarkt te verkleinen. Het doel hiervan is om de concurrentiepositie van de cliënt te vergroten. Volgens Tijken (2012) is aanbodversterking gericht op het vergroten van de bemiddelbaarheid van de cliënt. Dit kan gedaan worden door middel van interventies die de belemmeringen weg nemen die in de weg staan van het wensberoep. Aangezien cliënten altijd een zekere afstand tot de arbeidsmarkt hebben is er per definitie altijd aanbodversterking nodig. Het is echter belangrijk dat alleen de noodzakelijke interventies worden ingezet die nodig zijn voor het vinden, verkrijgen en behouden van het wensberoep.

Binnen het begrip aanbodversterking worden er drie verschillende gebieden onderscheiden:

 

1. Kennis verwerven door scholing en/of cursus

Het opdoen van kennis door middel van scholing duurt in principe maximaal een jaar en richt zich op beroeps- of functiegerichte scholingen. Volgens Tijken (2012) blijken scholingstrajecten met een praktijkcomponent (duale trajecten) beter aan te sluiten bij de vraagkant op de arbeidsmarkt. Een specifieke vorm hiervan is een werkervaringsplaats waarbij er bij een werkgever in de praktijk kennis en ervaring wordt opgedaan. Dit komt omdat er bij uitsluitend theoretische scholing geen praktijkervaring wordt opgedaan.

Idealiter oriënteert de cliënt zich op bepaalde instituten en verzamelt informatie. Vervolgens beoordeeld de arbeidscoach deze informatie. Als de scholing geschikt lijkt kunnen de trajectbegeleider en de cliënt samen de aanmelding voltooien. Hierbij is het belangrijk dat de arbeidscoach er rekening mee houdt dat het UWV goedkeuring moet geven. Ook tijdens het gebruik van scholing dienen begeleidingsgesprekken door te gaan. Deze kunnen desnoods plaatsvinden op een lagere frequentie. Regelmatig overleg met een contactpersoon van het betreffende instituut is ook aanbevolen. Op die manier kunnen vorderingen en eventuele problemen op tijd vernomen worden. Als een cliënt in een soortgelijk beroep gaat werken zal een cursus vaak voldoende zijn. In de cursus worden dan de kennis en vaardigheden op bepaalde onderdelen bijgebracht tot op actueel niveau.

 

2. Vaardigheden ontwikkelen door training

Tijken (2012) verstaat onder vaardigheden ’leerbare capaciteiten van mensen voor zover van toepassing op het vinden of behouden van werk. Het aan of bijleren van deze vaardigheden wordt vaak gedaan in de vorm van trainingen of cursussen. In tegenstelling van de vorige paragraaf zijn deze trainingen en cursussen gericht op wat iemand kan in plaats van wat iemand weet.

De meest eenvoudige manier om een vaardigheid te leren is vaardigheid-instructie. Hierbij kan een cliënt doormiddel van oefening en instructie leren hoe de vaardigheid te gebruiken. Deze vorm van trainingen is het meest effectief wanneer de cliënt al kennis over de vaardigheid bezit (zie vorige paragraaf). De arbeidscoach voorziet hierbij de cliënt van alle benodigde informatie en het is de cliënt die hiermee aan de slag gaat.

Een intensievere aanpak om een vaardigheid te leren is door een vaardigheid-instructie in collectief verband. Onder begeleiding van een trainer oefent een groep cliënten dan de vaardigheid. Deze aanpak is geschikter als een cliënt nog over geen kennis van de vaardigheid beschikt. De groepsgewijze aanpak kan een versterkend leereffect hebben op de cliënt. In het geval dat de cliënt geen of zeer weinig ervaring heeft met de vaardigheid kan een volledige training worden ingezet die de vaardigheid van begin tot eind behandeld.

 

3. Interventies voor verbeteren van persoonlijke vaardigheden, belastbaarheid en/of motivatie

Onder interventies worden alle ingrepen verstaan die tot een verbetering van het persoonlijk functioneren leiden. Hierbij worden belemmeringen om toe te treden tot de arbeidsmarkt weggenomen. Deze interventies kunnen zich dan richten op de verbetering van persoonlijke, sociale, communicatieve of lichamelijke vaardigheden. Ook kan er gebruik worden gemaakt van motivatie-interventie als de cliënt geen inzet toont.